Οι Παραλίες της Παλικής

Paliki
Κεφαλονιά
Oι Παραλίες της Παλικής

Η ακτογραμμή της Παλικής είναι πλούσια σε μικρούς κολπίσκους και μεγαλύτερες αμμουδιές που μαγεύουν με την ποικιλία και την ξεχωριστή ομορφιά τους. Ξεκινώντας από το νοτιο-ανατολικό της τμήμα και προχωρώντας σταδιακά προς το βόρειο-δυτικό σας παρουσιάζουμε όλες τις προσβάσιμες παραλίες, που περιμένουν να κολυμπήσετε στα κρυστάλλινα νερά τους.

Ξι
Η παραλία Ξι, βρίκεται σε απόσταση περίπου 8 χιλιόμετρα από το Ληξούρι στο νότιο τμήμα της Κεφαλονιάς. 

Η παραλία του Ξι είναι πολύ οργανωμένη και καθώς η περιοχή δεν έχει το απότομο ανάγλυφο της υπόλοιπης Κεφαλονιάς, σε πολύ κοντινές αποστάσεις θα βρείτε τα πάντα. Από καταστήματα να κάνετε τα ψώνια σας, μέχρι δωμάτια για να μείνετε. Στη παραλία θα βρείτε,  θαλάσσια σπόρ (jet ski, θαλάσσιο σκι, μπανάνα, ποδήλατο, κτλ.), beach volley και beach bars. 

Eίναι η πιο κοσμική παραλία της Παλικής! Τα ρηχά της νερά και ο προσανατολισμός της, την κάνουν ιδανική και  για τα παιδιά.
Αυτό όμως που κάνει την Παραλία Ξι μοναδική είναι το ξεχωριστό κοκκινοκεραμιδί χρώμα της άμμου που μαζί με τον χαρακτηριστικό γκρίζο άργιλο της περιοχής, δημιουργούν μια χρωματική πανδαισία.
Aν δεν προλάβετε να την απολαύσετε κατά τη διάρκεια της ημέρας, περάστε οπωσδήποτε το βραδάκι για ένα ποτό πάνω στο κύμα! 

Μανιά
Ήσυχη αμμώδης παραλία, με λίγο κόσμο ακόμη και τον Αύγουστο, ιδανική για όσους προτιμούν την απομόνωση. Γεωγραφικά είναι η συνέχεια της παραλίας Ξί, όμως η πρόσβαση από την ακτή δεν είναι εφικτή. 

Για να φτάσετε στην παραλία, ακολουθείστε τον δρόμο για Κουνόπετρα και συμβουλευτείτε τις ταμπέλες.

Βραχυνάρι
Η παραλία Βραχυνάρι βρίσκεται στην περιοχή της Κουνόπετρας και ανήκει στις οικογενειακές παραλίες της Παλικής. Δεν θα βρείτε πολύ κόσμο αλλά τα πεντακάθαρα νερά της θα σας αποζημιώσουν! Υπάρχει ακριβώς από πάνω ταβέρνα όπου μπορείτε να απολαύσετε φρέσκο ψάρι και παραδοσιακές κεφαλονίτικες συνταγές. 

Βάτσα
Ήσυχη και απόμερη παραλία για λίγους. Ένας επίγειος παράδεισος που απεικονίζει το εξωτικό και πρωτόγονο σε συνδυασμό μέρος, που όλοι επιθυμούμε να βρούμε. ΗΡΕΜΙΑ ! είναι μια απλή λέξη αλλά τόσο δύσκολη να την βιώσουμε στην καθημερινή μας ζωή, τόσο μαγεία όταν τη νιώθεις. Στα Βάτσα γίνεται! όλα μπορούν εκεί να γίνουν,  να νιώσεις, νιώθεις όλα τα συναισθήματα μαζί. Κοιτάζοντας το Ιόνιο πέλαγος και το πλωτό μοναδικό ποτάμι της περιοχής και κυρίως της Κεφαλονιάς όπου στο τελείωμα του,  γίνεται ένα, με την θάλασσα, με την απίστευτη εξωτική ομορφιά σου δίνει ότι χρειάζεσαι, ότι ψάχνεις να βρεις, ότι ψάχνεις να νιώσεις. Εκεί είναι όλα!

Λέπεδα

H παραλία Λέπεδα βρίσκεται μόλις 3χλμ έξω από το Ληξούρι. Αμμώδης και ήσυχη είναι ιδανική για όσους θέλουν να αποφύγουν τις μεγάλες αποστάσεις αλλά και για οικογένειες που θέλουν να μείνουν μακριά από τις πολύ κοσμικές πλάζ. 

Στην καντίνα μπορείτε να βρείτε αναψυκτικά, σνακς και παγωτά. 

Αν περπατήσετε μέχρι το τέρμα της παραλίας θα συναντήσετε στο δεξί σας χέρι την μονή του Αγ. Άνθιμου και Αγ. Παρασκευής των Λεπέδων, μία από τις ιστορικότερες εκκλησίες.  Πρόκειται ουσιαστικά για  μια σπηλιά που μετατράπηκε σε εκκλησία κι έγινε αναχωρητήριο μοναχών το 1668.

Μέγα Λάκκος

Η παραλία Μέγα Λάκκος, γνωστή για την κόκκινη άμμο βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό Σουλλάροι, στη νότια πλευρά της Παλικής και φλερτάρει με το ξερονήσι των Βαρδιάνων που θα αντικρύσετε λίγα μίλια μακριά... Ένα χαρακτηριστικό που την κάνει ιδανική για οικογένειες είναι το μικρό της βάθος και οι συνεχείς διαβαθμίσεις του βυθού.  Πρόκειται για μία από τις μακρύτερες παραλίες της Παλικής, με αποτέλεσμα να μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα στο "κοσμικό" και το "ιδιωτικό". Mάλιστα το μονο που τη χωρίζει από το κοσμικό ξι είναι ένας βράχος αργίλου που κταλήγει μέσα στη θάλασσα. Μπορείτε λοιπόν εύκολα να περάσετε από την μία παραλία στην άλλη περπατώντας. 

Στο beach bar «Fishbones» του Τζίμυ θα βρείτε καφέ, ποτό και φαγητό σε λογικές τιμές και σε lounch ρυθμούς.

Λαγκαδάκια
Τα Λαγκαδάκια είναι ένας μικρός φυσικός κόλπος με άγρια ομορφιά ανάμεσα στα χωριά Χαβδάτα και Χαβριάτα. Τα βαθιά, γαλαζοπράσινα νερά του πάντοτε κρυστάλινα και διαυγή σε κερδίζουν από την πρώτη στιγμή που αντικρύζεις τον κόλπο. Για τους λάτρες της κατάδυσης πρέπει να σημειώσουμε ότι διαθέτει έκπληκτικό βυθό και πολλές μικρές και μεγαλύτερες σπηλιές με χρώματα που μαγεύουν. Ενώ όσοι αγαπούν την περιπέτεια θα βρουν βράχια ιδανικά για βουτιές από ψηλά! Αν και μικρή, η παραλία Λαγκαδάκια μαζεύει αρκετούς "οπαδούς" κάθε Ιούλιο και Αύγουστο.

Πλατιά Άμμος
Η παραλία Πλατιά Άμμος στην Κεφαλονιά είναι μια εντυπωσιακή αλλά και περιπετειώδης παραλία αφού για να φθάσει κανείς σε αυτήν πρέπει να κατέβει 400 σκαλιά! Θα τη βρείτε λίγο μετά τη Μονή Κηπουραίων. Εφοδιαστείτε με το κρυστάλλινο νερό της πηγής που βρίσκεται λίγα μέτρα μετά τη μονή και θα μας θυμηθείτε! Στην παραλία Πλατιά Άμμος μπορείτε να απολαύσετε μια υπέροχη τεράστια αμμουδιά και πολύ καθαρά κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά, ιδανικά για κολύμπι. Αν μάλιστα σας πάρει το σούρουπο μείνετε στην παραλία να απολαύσετε ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα... ο ήλιος κυριολεκτικά "βουτάει" στο πέλαγος. 

Στο γυρισμό, λίγα μέτρα αφότου βγείτε στον κεντρικό δρόμο θα συναντήσετε την ταβέρνα του Στάθη. Ένα γευστικό πιάτο και η φιλόξενοι "οικοδεσπότες" της είναι ότι χρειάζεστε μετά το μπάνιο σας!

Αγία Ελένη
Η παραλία Αγία Ελένη είναι μια πανέμορφη παραλία που αξίζει να επισκεφτείτε! Θα πρέπει να ανεβείτε στο χωριό των Δαμουλιανάτων και αφού απολαύσετε την εκπληκτική θέα από ψηλά να κατεβείτε από την αντίθετη πλευρά του βουνού μέχρι την Αγία Ελένη. Η παραλία είναι μικρή με λευκό βότσαλο και κρυστάλλινα νερά. Δεν μαζεύει πολύ κόσμο αλλά είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε μικρούς και μεγάλους που βουτούν από ψηλά στα βαθιά νερά της.

Πετανοί
Η περίφημη παραλία Πετανοί βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Παλικής. Ακολουθώντας τη διαδρομή Ληξούρι-Μονοπωλάτα-Αγία Θέκλη-Βιλατώρια θα αγναντέψετε από ψηλά μια εικόνα ασύλληπτης ομορφιάς που αιχμαλωτίζει κάθε φαντασία. Κατηφορίζοντας προς την παραλία η συγκίνηση κυριαρχεί καθώς το όλο θέαμα γίνεται περισσότερο αποκαλυπτικό και συναρπαστικό. Η ηρεμία και η γαλήνη της αμμουδιάς με την άσπρη άμμο, τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά και η κάθε είδους άνεση και φροντίδα για ευχάριστη διαμονή και διατροφή που παρέχει η άρτια οργάνωση της παραλίας, σίγουρα θα σας μαγέψουν!
Η ονομασία Πετανοί προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από την ομηρική λέξη εΠηΕΤΑΝΟΙ που σημαίνει περιοχή με άφθονα νερά όλη τη διάρκεια του έτους.

Κάθε μεριά της θάλασσας
κάθε της γης κομμάτι
οι μακρυνές οι ριζαμιές
τα κούφαλα, τα σπήλια
σαν όλα να εζωντάνευαν
να εβγάναν όλ` αντάμα
με χίλιες διάφορες φωνές
και με παιγνίδια χίλια
ενός γλυκύτατου σκοπού
το μαγεμένο θάμα.
(Λορέντζος Μαβίλης)

Aθέρας
Η παραλία του Αθέρα Βρίσκεται στα βόρεια του Ληξουρίου, στο μικρό και ήσυχο χωριό με το ίδιο όνομα. Είναι μια ήσυχη πεντακάθαρη παραλία με άμμο και καταπληκτική  θέα. Εδώ θα βρείτε την μικρή μαρίνα του Πόρτο Αθέρα, με παραδοσιακές ψαροταβέρνες και το εκκλησάκι του Αγ. Σπυρίδωνα. Tα καταγάλανα νερά της  και οι καταπράσινοι λόφοι που την περιβάλλουν και καθρεπτίζονται στα διαυγή νερά μαγεύουν και τον πιο απαιτητικό παραθεριστή

ΣΥΛΛΟΓΟΙ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΚΩΝ & ΙΘΑΚΗΣΙΑΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
Καρόλου 28 - Πλατεία Καραϊσκάκη Τ.Κ. 104 37 ΑΘΗΝΑ
Τηλ.& fax.: 210-5200491

ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΑΘΗΝΩΝ
Αγίου Κωνσταντίνου 4 ΤΧ 104 31 ΑΘΗΝΑ
Τηλ. 210-5222744

ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ»
Αγίου Κωνσταντίνου 6, Τ.Κ 104 31 ΑΘΗΝΑ
Τηλ. 210-5238590 fax: 210-5234933

ΕΝΩΣΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ & ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ ΚΗΦΙΣΙΑΣ & ΒΟΡΕΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ
Νικοτσαρά 8, Τ.Κ. 145 62 Κηφισιά ΑΘΗΝΑ
Τηλ.210-8081271

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ Επ.ΠΑΛΛΗΣ «ΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ»
Μαυρομιχάλη 83 Τ.Κ 114 72 ΑΘΗΝΑ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΟΥΛΑΡΙΩΤΩΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ «ΜΙΑ ΛΑΚΚΟΣ»
Αλ.Παναγούλη 10 Βύρωνας Τ.K. 162 32 ΑΘΗΝΑ
Τηλ.210-9963645

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΑΒΡΙΑΤΩΝ «Ο ΔΑΜΟΔΟΣ»
Βελβένδου 22 T.Κ 113 63 ΑΘΗΝΑ

ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ ΧΑΡΑΝΔΡΙΟΥ & ΤΩΝ ΠΕΡΙΞ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ
Ανδ Παπανδρέου 37
Πλατεία Χαλανδρίου Τ.Κ. 15 232 Χαλάνδρι ΑΘΗΝΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΘΕΡΙΣΙΑΝΩΝ
Αμφιάλου & Δωδώνης Τ.Κ. 104 44 Σεπόλια Αττικής

ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ & ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΑΒΔΑΤΩΝ
«ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ)»
Πλατεία Δαβάκη 7 Τ.Κ. 18 454 ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Τηλ.: 210-4951696

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΕΦ/ΤΩΝ & ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ
Όθωνος Αμαλίας 15 Τ.Κ. 26 223 ΠΑΤΡΑ
Τηλ.: 2610-623011
Fax.: 2610-623320

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΕΦ/ΝΩΝ  «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ»
Τσιμισκη 10 (Μέγαρο ΚΟΦΑ) Τ.Κ. 54624 θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310-831281/284283

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΩΝ
Αργυρούπολης και Νοτίων Προαστίων
Λεωφ. Αργυρουπόλεως 50 Αργυρούπολη
T.Κ. 16 4 21 ΑΘΗΝΑ
Τηλ.: 210-9919765 - 210- 9925733

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΑΜΙΝΑΡΑΔΩΝ «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ»
Καρόλου 28
104 37 ΑΘΗΝΑ
Τηλ.: 210- 9567948

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΛΗΞΟΥΡΙΩΤΩΝ
Ακαδημίας 57
ΑΘΗΝΑ
Τηλ.: 210- 3612980

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΜΟΝΟΠΩΛΑΔΩΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ
Καρόλου 28
T.Κ. 104 37 ΑΘΗΝΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ&ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ & ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Η Αδελφότητα ιδρύθηκε το 1922 στον Πειραιά από εμπνευσμένους συμπατριώτες μας, σε μια περίοδο που ο Ελληνισμός βρισκόταν στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας του. Στόχος των πρωτοπόρων Κεφαλλήνων ήταν η διατήρηση, ανάδειξη και προβολή του πολιτισμού των νησιών μας, η συνεργασία και η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Αδελφότητας και η ενεργή στήριξη και βοήθεια στο γενέθλιο τόπο.

Το 2011 η Αδελφότητα συμπληρώνει 89 χρόνια πολύπλευρης δράσης στο χώρο του Πειραιά, της Αττικής και των νησιών μας. Η δράση αυτή που αγγαλιάζει τους χιλιάδες συμπατριώτες μας, την έχει καταξιώσει, την έχει μεταβάλει σε κυψέλη δημιουργίας με τα πάνω από 5.000 μέλη της που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις της.

Το δίκτυο επικοινωνίας είναι συνεχές και σταθερό και η κατεύθυνση αυτή καθοριστικό ρόλο έχει, εκτός των άλλων, η εφημερίδα της Αδελφότητας "ΛΟΓΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ & ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ".

Η Αδελφότητα διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις μουσικής, χορού, λαογραφίας, καλών τεχνών και στηρίζει κάθε δημιουργική προσπάθεια στα νησιά μας και γενικότερα στα Επτάνησα. Διοργανώνει επιστημονικές ημερίδες στην Ατιική, την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη με στόχο τη στήριξη αναπτυξιακών πρωτοβουλιών, τη διεύρυνση της επιστημονικής γνώσης, τη βοήθεια σε τοπικούς φορείς και συμπατριώτες επιστήμονες.

Συμμετέχει σε πολλές εκδηλώσεις άλλων συλλόγων και δήμων με τα μουσικά και χορευτικά της συγκροτήματα αλλά και με επιστήμονες και εισηγητές σε ημερίδες, συνέδρια και εκδηλώσεις. Οι εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα όλο το χρόνο τόσο στον Πειραιά όσο και στα νησιά ιδιαίτερα το καλοκαίρι οι εκδηλώσεις τις οποίες οργανώνει ή συμμετέχει καλύπτουν ολόκληρο το νομό.

Η Αδελφότητα κρατά ζωντανά τα στοιχεία του πολιτισμού μας με τα οργανωμένα τμήματά της και με τη συνεχώς αυξανόμενη συμμετοχή των συμπατριωτών μας στις δραστηριότητές της.

ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΕΣ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ

1922 - 1933 Σπύρος Αραβαντινός
1933 - 1936 Αλκιβιάδης Κρασσάς
1936 - 1938 Δημήτριος Γρηγοράτος
1938 - 1966 Γεράσιμος Φλαμιάτος
1966 - 1968 Παναγής Μαράτος
1968 - 1972 Αναστάσιος Μενεγάτος
1972 - 1976 Γεράσιμος Χαλικιάς
1976 - 1982 Διονύσιος Κουγιανός
1982 - 1987 Νίκος Σουρής
1987 - 1990 Κωνσταντίνος Ματιάτος
1990 - 1994 Επαμεινώνδας Φαραντάτος
1994 - 2006 Ευάγγελος Σπαθής
2006 - 2010 Μαριολένη Νεοφύτου
2010 - Σήμερα Ευάγγελος Σπαθής

Μαντζαβινάτα-Βουνί(Κατωγή)

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ - ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΑΤΩΝ - ΒΟΥΝΙΟΥ
Η ΚΟΥΝΟΠΕΤΡΑ

Μαντζαβινάτα - Βουνί
    Κατωγή, ονομάζεται από παλιά το νότιο τμήμα της χερσονήσου της Παλικής, η οποία βρίσκεται στα δυτικά  της Κεφαλονιάς μας. Πάνω σε περάσματα δρόμων  από το Ληξούρι προς την Κατωγή, στέκουν τα χωριά αυτής της περιοχής, που τη χαρακτηρίζει η απλωσιά της γης και οι μικροί αργιλώδεις λόφοι.
    Μετά το χωριό των Σουλλάρων, πάνω στον κεντρικό δρόμο της Κατωγής,  συναντάς στην απόληξη της πρώτης  ανηφόρας, το χωριό Μαντζαβινάτα.
    Στην απογραφή  του Pietro Castrofilaca,  του 1583, συναντιέται το όνομα  ως χωριό με τη γραφή Manzavinata και είχαν  69 ικανούς για δουλειά άνδρες, 117 γυναίκες και κορίτσια, 48 αγόρια και 7 γέρους. Επίσης στην ίδια απογραφή δηλώνεται και το χωριό Chiriacata, που φαίνεται ότι  ήταν ξέχωρο χωριό και αργότερα απετέλεσε μέρος των Μαντζαβινάτων, δηλαδή συνοικία. Τα Κυριακάτα στα 1583, είχαν  26 ικανούς για δουλειά άνδρες, 49 γυναίκες και κορίτσια, 17 αγόρια  και 6 γέρους (Τσιτσέλης, Αγ. Ηλίας, Κεφαλληνιακά Σύμμικτα,  τόμος 2ος, Αθήνα 1960, σελ 670).
Η παράδοση λέει πως τα Μαντζαβινάτα  και τα Κυριακάτα είχαν κόντρα και πως σε μια μεγάλη διαμάχη κέρδισαν οι Μαντζαβινάδες, κατέλαβαν την εκκλησία  της Παναγίας  και απαίτησαν  από τους Κυριακάδες να γίνουν ένα χωριό όλοι μαζί. Σήμερα δεν υπάρχουν  τα Κυριακάτα, αλλά αποτελούν μέρος συνοικίας του χωριού των Μαντζαβινάτων
    Το όνομα του χωριού αποτελεί  σύνθετη  ξενική  ιταλική λέξη, από το "μάντζα" (mangiare = που θα πει τρώγω) και το "βίνο" (vino = κρασί). Βασικά θα πει τρώγω και πίνω. Δηλαδή το όνομα  Μαντζαβινάτα χαρακτηρίζει τους κατοίκους αυτού του χωριού, που είναι από παλιά γλεντζέδες και κάνουν ακόμη και σήμερα γιορτές και χαρές κεφιού.
    Δίπλα στα Μαντζαβινάτα βρίσκεται το χωριό Βουνί. Στην απογραφή του 1583 συναντιέται το όνομα ως χωριό με τη γραφή De Vouni και είχε 51 ικανούς για δουλειά άντρες, 91 γυναίκες και κορίτσια, 38 αγόρια και 8 γέρους.
    Το όνομα του χωριού Βουνί προέρχεται λόγω που το χωριό ήταν κτισμένο από παλιά πάνω σε μικρό λόφο, σε βουνό.

Βουνί & Μαντζαβινάτα
Τα Μαντζαβινάτα σήμερα
    Το χωριό στέκει στο διάβα του  βασικού δρόμου της Κατωγής  και καθώς ανεβαίνεις την ανηφόρα συναντάς σπίτια μετασεισμικά και την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, με το ωραίο και ξυλόγλυπτο τέμπλο της.
    Μα, μόλις πιάσεις την κατηφόρα στα αριστερά σου στέκει καμαρωτή από λεβεντιά κάτω από έναν μεγάλο φίκο,  μια μαρμάρινη στήλη που μαρτυρεί και μνημονεύει τους Μαντζαβίνους  αγωνιστές και πεσόντες στους Βαλκανικούς Πολέμους.
    Ελάχιστα τα προσεισμικά σπίτια του χωριού, που όμως καθώς κάνεις τη βόλτα σου όλο και κάποιο ερειπωμένο θα συναντήσεις. Τότε, σου δείχνουν την αρχοντιά τους, τον πλούτο που υπήρχε στο χωριό προσεισμικά και την περιποίηση και το μεράκι  με το οποίο  φτιαχτήκαν και να φιλοξενήσουν τον κάθε επισκέπτη, που το αφεντικό τους έφερνε.
Χαρακτηριστικό στα Μαντζαβινάτα και στο Βουνί, είναι τα σοκάκια και οι λουλουδιασμένες αυλές, γεράνια και γιούκα, τριανταφυλλιές και μοσκαρδίνια  και άλλα πολύχρωμα λουλούδια.  Επίσης πολλά  φυτά κοσμούν τις λιθιές και τις αυλές και δίνουν μια νότα όμορφη στο μάτι του κάθε επισκέπτη.
Πολλές οι ασχολίες των κατοίκων, που από παλιά  καλλιεργούν τη γη για να δώσει καρπούς και αυτή με τη σειρά της τους  ανταμείβει  πλουσιοπάροχα. Μέσα στις ασχολίες τους, η πιο βασική και η  λεγόμενη «έγνοια  των Μαντζαβίνων» είναι η καλλιέργεια των αμπελιών, που τους δίνουν το κρασί, το εξαίρετο σε ποιότητα κρασί  του χωριού τους, το τόσο φημισμένο. Ξέρουν  οι Μαντζαβινάδες, πως το αμπέλι θέλει δώδεκα και πλέον δουλειές, για να σου αποδώσει, και, έτσι παλεύουν με τα άντερα της γης για να πετύχουν όλο και καλή ποιότητα και ποσότητα κρασιού, για να ικανοποιήσουν τον κάθε επισκέπτη και καλό κρασοπότη.
Όπως έλθει, του σταφυλιού η εποχή, συναγωνίζονται τα χέρια και τα κατώγια για τη μεγαλύτερη σοδειά, και έπειτα καμαρώνουν  οι παραγωγοί, για το λαμπερό χρώμα, για την καλή και ανόθευτη ποιότητα του οίνου τους, που στο ποτήρι καθώς το βάλεις, χρυσωμένο  όπως είναι παίζει με το φως  και σε προκαλεί να το δοκιμάσεις ασταμάτητα.
    Έτσι  το ποιοτικό κρασί και τα Μαντζαβινάτα-Βουνί, γίνονται συνώνυμα. Δίκιο έχει και του λαϊκού ποιητή ο στίχος:
Στα Μαντζαβινάτα  και στο χωριό Βουνί
Θέλω να κάνω βόλτα για καλό κρασί.

Στα Μαντζαβινάτα όπου η γης καλά κρατεί
Ευφραίνεται η καρδία το καλό κρασί.

Το κατώι του σπιτιού του Κομητόπουλου (Κατσιβέλη) με τα βουτσιά (Κοργιαλένειο Ίδρυμα - Ψηφιακό αρχείο)
    Πλήθος τα κατώγια με τα βουτσιά σε αυτά τα δυο χωριά, μα και παλιά και τώρα δεν απέλειπαν ποτέ οι βινάριες. Όπως του Κομητόπουλου στο Βουνί, του Βιτωράτου Ανδρέα στα Μαντζαβινάτα και άλλων που λίγο πολύ έχουν κρασιά μοναδικά.
Το σχολείο των Μαντζαβινάτων
    Το Δημοτικό σχολείο στα Μαντζαβινάτα ιδρύθηκε αμέσως μετά την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, το 1865, ως μονοτάξιο αρρένων. Συγχωνεύθηκε με το θηλέων της ιδίας κοινότητας και έγινε διτάξιο μεικτό βάσει του Π. Δ. 58685/ 14-11-29, ΦΕΚ  393/2-11-29.  Μαθήτευαν σε αυτό παιδιά από τα χωριά Μαντζαβινάτα και Βουνί που απάρτιζαν  την κοινότητα. Το 1957 το σχολείο απαριθμούσε 84 μαθητές.
    Δάσκαλοι που υπηρέτησαν σε αυτό ήταν οι: Θεοδοσία Μαντέλη το 1917 έως το 1923, Βασίλειος Κορωνάκης 1921 και που το 1923 μετατέθηκε στα Χαβδάτα, Ευάγγελος Βιττωράτος 1923 έως και το 1946, Αραβαντινός Ελευθέριος 1929, Αργυρώ Λασκαράτου 1933 έως το 1935 που μετατέθηκε στο Α΄ Ληξουρίου, Ρεγγίνα Φαραντάτου 1936, Καλυψώ Μοσχονά 1936, Γαλάτη Ομόνοια 1938, Ευθυμιάτου Γεωργία 1946, Έρτσος Αντώνιος 1952, Κατερέλου Σοφία 1960.
Με το Β.Δ. της 6-2-1953, ΦΕΚ 41/ 27-2-53  και τη διαταγή 23988/28-3-53 του Υπουργείου Παιδείας προήχθη σε τριτάξιο, ενώ με τη Β.Δ. 309/15-5-63 ΦΕΚ 74 τ. Α΄/29-5-63 υποβιβάσθηκε σε διτάξιο. Στο θηλέων της κοινότητας αυτής υπηρέτησαν οι δασκάλες: Αικατερίνη Κοντογιώργου 1921, Αγγελική Γαλανού 1933 και η Λιβιεράτου Ευτυχία 1929.
    Δυστυχώς σήμερα δε σώζεται ούτε το μετασεισμικό κτίριο του σχολείου, διότι το κατεδάφισαν για να οικοδομήσουν στον αύλειο χώρο του οικοδόμημα που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Ο χώρος του σχολείου κατά τους θερινούς μήνες χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση πολιτιστικών εκδηλώσεων  του συλλόγου και ιδιαίτερα της «Γιορτής του Κρασιού», προς το τέλος του πρώτου δεκαπενθήμερου του Αυγούστου.

Κείμενο: Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός
Επιμέλεια: Γρηγόρης Ζερβός 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΑΤΩΝ-ΒΟΥΝΙΟΥ Η ΚΟΥΝΟΠΕΤΡΑ

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ - ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΑΤΩΝ - ΒΟΥΝΙΟΥ
Η ΚΟΥΝΟΠΕΤΡΑ

Είμαστε ένας σύλλογος δυναμικός που ιδρύθηκε το 2000. Το όνομα του συλλόγου μας προέρχεται από την ομώνυμη περιοχή της Κουνόπετρας. Η Κουνόπετρα βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της επαρχίας Πάλλης και του χωριού Μαντζαβινάτα. Η ίδια η λέξη σου δίνει να καταλάβεις ότι είναι μία μεγάλη πέτρα μέσα στην θάλασσα η οποία κινείται διαρκώς. Σίγουρα μην φανταστείτε ότι η πέτρα αυτή κάνει κάποιο τρελό χορό. Έχει μία πολύ αργή κίνηση που όταν η θάλασσα είναι απόλυτα ήρεμη δεν μπορείς να τη δεις με γυμνό μάτι, αλλά με κάποια σημάδια που βάζεις ανάμεσα στην Κουνόπετρα και τους όμορους βράχους. Εννοείται πως όταν έχει κυματισμό μπορείς να την δεις καλύτερα. Στην περιοχή αυτή ο σύλλογος μας έχει τοποθετήσει πινακίδα με οδηγίες για να μπορείτε να βλέπετε το φαινόμενο αυτό.

Σκοπός του συλλόγου μας είναι η πολιτιστική αφύπνιση των συγχωριανών μας και όχι μόνο.

Επίσης με τις παρεμβάσεις που κάνουμε είτε με δικά μας έξοδα, είτε με την βοήθεια συγχωριανών μας προσπαθούμε να εξωραΐσουμε τα χωριά μας.
Διατηρούμε και συντηρούμε χορευτικά τμήματα και σχολείο εκμάθησης κιθάρας και μαντολίνου.
Διοργανώνουμε την μεγαλύτερη γιορτή που γίνεται το καλοκαίρι στην επαρχία Πάλλης,τη γιορτή κρασιού.
Κάθε χρόνο διοργανώνουμε βραδιά καντάδας -στην Κουνόπετρα- την πανσέληνο του Ιουλίου.
Φυσικά γίνονται και πολλές άλλες εκδηλώσεις και σεμινάρια από τον σύλλογο μας.
Η επίσημη οργάνωση του συλλόγου και το καταστατικό του έγινε το 2000. Από τότε εκλέγεται τακτικά ανά δύο χρόνια το διοικητικό του συμβούλιο

Η ανταρσία στο Aeolian Wind--Παναγιώτης Ε. Λιβερέτος

Η ανταρσία στο Aeolian Wind
                                            «Χειρότερο πάντως από τη γυμνή βία της εξουσίας είναι η προπαγάνδα της, η ψυχολογική βία, αυτή που θέλει να σε πείσει εσένα τον ίδιο ότι είσαι κατηγορούμενος»
Παναγιώτης Ε. Λιβερέτος


Στις 29 Ιανουαρίου του 1977 στο λιμάνι του Ρίο Ντε Τζανέιρο, οι Βραζιλιάνικες ειδικές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας, μετά από αίτημα των Ελληνικών προξενικών αρχών, εισβάλουν στο Ελληνικό φορτηγό πλοίο   M/V Aeolian Wind και συλλαμβάνουν το πλήρωμα.
Οι Έλληνες ναυτικοί βασανίζονται άγρια από την βραζιλιάνικη χούντα επί επτά ημέρες, και μόνο μετά από απεργία πείνας των ναυτικών, αποφασίζουν να τους στείλουν πίσω στην Ελλάδα για να δικαστούν.

Βασικό ρόλο στην υπόθεση είχε  ο αναρχικός συνδικαλιστής και β’ μηχανικός στο Aeolian Wind, Παναγιώτης Ε. Λιβερέτος.

Η αφήγηση που ακολουθεί είναι του ίδιου του Παναγιώτη Λιβερέτου όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Πεζοδρόμιο:

4-9-1976
Τα περισσότερα μέλη του πληρώματος που πήραμε μέρος στην κατάληψη του πλοίου ναυτολογηθήκαμε στον Πειραιά.
Το πλοίο βρισκόταν σ'ένα ντόκο επισκευών στη Δραπετσώνα.
Η επισκευή του κράτησε περίπου δεκαπέντε μέρες κι όπως γίνεται συνήθως φροντίσανε μόνο ότι είχε να κάνει με την κίνησή του, δηλαδή αρκεί να δουλεύει η μηχανή του για να κινείται.
Για ότι είχε σχέση με τις ανέσεις και την ασφάλεια του πληρώματος, δεν έγινε τίποτα απολύτως.
Το καπνιστήριο του πληρώματος και των αξιωματικών χάλια, ούτε μια καρέκλα όρθια, η τραπεζαρία του πληρώματος σε μαύρα χάλια, τα δάπεδα στις καμπίνες ερείπια.

Για την ασφάλεια τα φώτα ανάγκης, δεν άναβαν.
Οι βάρκες ήτανε σε άθλια κατάσταση, για τη μηχανοκίνηση ζητήσαμε ανταλλακτικά και μας απάντησαν...ότι το εργοστάσιο έκλεισε.
Τα φώτα πορείας - κλειδί για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας- δεν λειτουργούσαν, η αντλία πυρκαγιάς πού βρίσκεται στο μηχάνημα πηδαλίου δεν δούλευε.Και όμως παρ'όλες αυτές τις ελλείψεις το λιμεναρχείο έδωσε το O.K. και έτσι φύγαμε από τον Πειραιά.

Μετά από τρεις-τέσσερις μέρες ταξίδι φτάσαμε στην Ταραγκόνα της Ισπανίας.   Στην Ταραγκόνα δεν μπήκε τίποτα φρέσκο στο βαπόρι.
Ο καμαρότος, τσιράκι των αφεντικών, προσπαθούσε να μας χορτάσει με χαμόγελα. Ταχτικά έστηνε αυτί και ότι άκουγε, έτρεχε και το έλεγε στον άλλο μπάσταρδο, τον καπετάνιο.(...)   Για να δικαιολογηθούν καπετάνιοι και καμαρότοι, μπορείς ν' άκούσεις στα βαπόρια τα πιο απίθανα, μπορούν να σου πουν καλοκαίρι στην Ισπανία ότι δεν έχει φρούτα γιατί έπεσε χαλάζι και περονόσπορος, στη Γερμανία ότι δεν βρήκαν μπύρες ν' αγοράσουν, στην Αργεντινή δεν βρήκαν φρέσκο κρέας κι ένα σωρό ψευτιές.Έτσι κι οι δικοί μας ξέρανε καλά τα παραμύθια τους.
 Εδώ όμως αρχίζει και η δικιά μας αντίδραση, ενάντια σ'όλα τα στραβά.Ο ένας άρχισε να διαμαρτύρεται για το φαγητό, ο άλλος για την καθαριότητα στις καμπίνες, άλλος για το πόσιμο νερό, τη μια μέρα, και άλλος την άλλη μέρα για άλλα. Μαζί με όλα τα στραβά βρίσκουμε μια μέρα, σκουλήκια στο κακάο.
Για όλ'αυτά ο καμαρώτος βρίσκει τη δικαιολογία, ότι για το φαγητό φταίει ο μάγειρας.
Πώς ήταν δυνατόν ο έρημος, το κατεψυγμένο κρέας να το κάνει φρέσκο.
Η Ισπανία ξαφνικά έχει κακά νερά, και μπορεί να 'χει, αλλά σίγουρα δεν έχει σκουριές.
Οι δεξαμενές του πλοίου δεν είχανε περάσει ούτε μια φορά από επιθεώρηση στο διάστημα των τριών χρόνων που το είχανε αγοράσει οι δικοί μας από τους Σκανδιναβούς.
 Στην Ισπανία μείναμε 4-5 μέρες και φορτώσαμε τσιμέντα για τη Νιγηρία.Μέρα με τη μέρα άρχιζαν να ξεχωρίζουν ή ήρα από το στάρι, δεν άργησε να εμφανιστεί η σπείρα των χαφιέδων του καπετάνιου, ο γραμματικός, ο Α' μηχανικός και ο καμαρότος.
Από την άλλη πλευρά άρχισε το πλησίασμα των δυσαρεστημένων. Σιγά - σιγά ένιωθε περισσότερη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον.
  Η σπείρα των χαφιέδων προσπαθούσε συνέχεια με τις γνωστές μεθόδους να μας σπάσει, δηλαδή άρχισαν να κατηγορούν στον έναν τον άλλο,για να πετύχουν να βάλουν τους μισούς να ρουφιανεύουν τους άλλους μισούς.

  Μετά την εισβολή του Βραζιλιάνικου στρατού στο Aeolian Wind, την σύλληψη και τα βασανιστήρια επι επτά μέρες, οι φυλακισμένοι ναυτικοί στέλνονται τελικά στην Ελλάδα για να δικαστούν.

Στην δίκη που ακολουθεί, το δικαστήριο πρωτόδικα αθωώνει τους ναυτικούς, αλλά μετά από έφεση του υπουργού ναυτιλίας Παπαδόγγονα (!), τους επιβάλλονται πολύμηνες ποινές στέρησης των ναυτικών φυλλαδίων τους, ώστε να μην μπορούν να εργαστούν.

-Τον Μάιο του 1977 ο Παναγιώτης Λιβερέτος δικάζεται για κάποιο επεισόδιο έξω από τα δικαστήρια με τον δικηγόρο τον εφοπλιστών, Παναγιώτη Βρεττό.

Στην δίκη παρωδία που ακολουθεί, ο διορισμένος από το δικαστήριο δικηγόρος του κατηγορουμένου, ζητά την παραδειγματική τιμωρία του πελάτη του!
Καταδικάζεται σε δύο χρόνια φυλάκιση και οδηγείται στις φυλακές.
Μετά από έντονες διαμαρτυρίες των συντρόφων του και μετά από 15ήμερη απεργία πείνας, αποφυλακίζεται στις 29 Ιουλίου 1977.
μερικές μέρες αργότερα, στις 22 Αυγούστου 1977, ο Παναγιώτης Λιβερέτος βρίσκεται καμένος στην ταράτσα του σπιτιού του στο Μπραχάμι.
Ήταν 30 ετών...





Παναγιώτης Ε. Λιβερέτος

22 Aυγούστου του `77 στις 4 το πρωί…

…αυτοπυρπολείται στην ταράτσα του σπιτιού του. Στο συγκεκριμένο θέμα, θα αναδημοσιεύσουμε ντοκουμέντα από την διεθνή βιβλιοθήκη, με σκοπό να αναδείξουμε την ιστορία αυτή.

Ποιος ήταν όμως ο Παναγιώτης Λιβερέτος;

Γεννημένος το 1947 στην Κεφαλονιά, ο Παναγιώτης Λιβερέτος θα φοιτήσει στη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού στην Κεφαλονιά.

Στο στρατό αρνούμενος να συμμετάσχει στην πατριωτική παρέλαση της 21ης Απριλίου, καταδικάζεται σε τρίμηνη φυλάκιση και κλείνεται στις φυλακές του Εφταπύργιου της Θεσσαλονίκης.

Εντάσσεται στο αναρχικό κίνημα τον Ιούλιο του 1976 μέσω της «Επιτροπής για την απελευθέρωση του γερμανού αγωνιστή Ρόλφ Πόλε». Όταν μια ομάδα μελών της επιτροπής συγκροτημένη πάνω στη βάση μιας κατ’ εξοχήν νομικίστικης υπεράσπισης και κατά συνέπεια τρομοκρατημένη μπροστά στις δραστηριότητες πού αναπτύσσονταν (διαδηλώσεις, κλείσιμο της οδού Πατησίων, επίθεση στους φασίστες στα Εξάρχεια, σύγκρουση με τα ΜΑΤ). Έτσι, υποσκάπτουν με πλήρη συνείδηση την ίδια την ύπαρξη της Επιτροπής, με μια σειρά αθέμιτων και ανεπίτρεπτων ενεργειών, που θα κορυφωθούν στη χωρίς έγκριση της συνέλευσης, συνέντευξη τύπου, όπου εν ονόματί της και ενάντια σε όλες τις αποφάσεις της, «καταδικάζουν» την πρακτική του Ρόλφ Πόλε. Η αυτοδιάλυσή της αποτελεί τετελεσμένο γεγονός. Ο Παναγιώτης Λιβερέτος θα συνεχίσει να συμμετέχει στις πενιχρές πλέον δραστηριότητες της «Ομάδας για την απελευθέρωση του γερμανού αγωνιστή Ρόλφ Πόλε», η οποία οργανώνει την τελευταία συγκέντρωση στα Προπύλαια.

Λίγο πριν φύγει για τα καράβια, αγωνιούσε να βγάλει μια αναρχική ναυτεργατική εφημερίδα. Η προσπάθειά του, παρόλο που είχε έτοιμο το υλικό, ναυάγησε. «Εφυγε για τα καράβια και τον χάσαμε για μερικούς μήνες. Από τις εφημερίδες μάθαμε για τη στάση στο «AEOLIAN WIND».

Συμμετέχει στις δύο οργανωτικές συναντήσεις των «ομάδων αναρχικών εργαζομένων» για την «Πρωτομαγιά Ενάντια στη Μισθωτή Εργασία» και στους βανδαλισμούς των «κουκουλοφόρων» για την εκτροπή της «Πρώτης Εθνικής Ενωτικής Πρωτομαγιάς» της ιερής συμμαχίας των ιδιοκτητών του προλεταριάτου.

Μέσα από ένα λαβύρινθο συνεχών διώξεων, που αρχίζει με τη στέρηση του ναυτικού φυλλαδίου για 30 μήνες από το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό μετά την έφεση «υπέρ του νόμου» από τον Υπουργό Ναυτιλίας Παπαδόγκονα, θα καταλήξει στις φυλακές Κορυδαλλού, καταδικασμένος σε δύο χρόνια φυλακή «δι’ απρόκλητον και εν ψυχρώ επίθεσιν» εναντίον του μαρξιστή δικηγόρου των πλοιοκτητών Παναγιωτη Βρεττού.

Δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στο ρόλο που έπαιξαν στην εξόντωση του Λιβερέτου, οι μαρξιστικοί βόθροι του «Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά». Υπάρχει ενυπόγραφη καταγγελία δικηγόρων, όπου ανάμεσα στα άλλα αναφέρει ότι: «Την 10ην Μαΐου 1977 κατά την έκδίκασιν (…) παρίσταντο έξη μέλη τού Δ.Σ. τού Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς ο δε αντιπρόεδρος αύτού κ. Κυρ. Ρεσβάνης ορισθείς υπό του άνω Δ.Σ. ως υπερασπιστής του Παν. Βρεττού, ανέγνωσεν απόφασιν τού Δ.Σ. διά της οποίας εζητείτο η παραδειγματική τιμωρία του Παν. Λιβερέτου».

Μέσα στη φυλακή κάνει 15 μέρες απεργία πείνας. Συντάσσει ένα κείμενο σχετικά με αυτήν που πολυγραφείται από μια ομάδα αναρχικών συντρόφων του και κυκλοφορεί στην Αθήνα σε 2000 αντίτυπα. Στην έφεση ο δικηγόρος Βρεττός αναγκάζεται να έλθει σε συμβιβασμό μπροστά στο θόρυβο που δημιουργείται. Βγαίνοντας από τον Κορυδαλλό, τα πράγματα θα πάρουν πια δραματική τροπή. Η απόγνωσή του θα κορυφωθεί, όταν η οικονομική ανέχεια των ναυτεργατών συντρόφων του θα κατορθώσει αυτό που δεν κατόρθωσαν ούτε οι διώξεις ούτε οι βραζιλιάνοι κομμάντος: τη διασπορά τους. Έτσι, την εποχή που ο Λιβερέτος συνεχίζει να σέρνεται στα δικαστήρια και τις φυλακές, οι περισσότεροι σύντροφοι του έχουν μπαρκάρει, τσακισμένοι οικονομικά από την πολύμηνη παραμονή τους στην Αθήνα, βρίσκοντάς τον αναγκαστικά απομονωμένο. Είτε μιλάμε λοιπόν για αυτοκτονία, είτε για δολοφονία, θα πρέπει να ενοούμε το ίδιο πράγμα…[…]

Ντοκουμέντο πρώτο:

Μ/V Ουλρίκε Μάινχοφ

Ανέκδοτο κείμενο του Παναγιώτη Λιβερέτου

Στις 31 Ιανουαρίου 1977, εμείς, το πλήρωμα του φορτηγού πλοίου M / V AEOLIAN WIND κηρύξαμε το πλοίο κοινωνική περιουσία των εργαζομένων. Η ενέργειά μας αυτή, είχε ένα σωρό αδυναμίες, που είχανε τη ρίζα τους σε μας τους ίδιους. Έτσι δεν είχαμε μπορέσει να καταλάβουμε πως το βαπόρι που εμείς δουλεύουμε και κινούμε, πρέπει στη συνέχεια να μας κάνει να ζούμε σαν ανθρωποι και όχι σαν δούλοι ή ρομπότ, έτσι που να μην είμαστε κάποια νούμερα που υπακούουν χωρίς αντίρρηση, και που μεταφέρουν όλο και πιο γρήγορα. Το βαπόρι έπρεπε να είναι δικό μας. Για μερικές μέρες, παρ’ όλες μας τις αδυναμίες στάθηκε δυνατό να καταλάβουμε το βαπόρι, να φτιάξουμε τις δικές μας επιτροπές απ’ όλους όσους πήραμε μέρος στην κατάληψη και να κάνουμε έλεγχο στις αποθήκες τροφίμων, στα ψυγεία και στις δεξαμενές πόσιμου νερού.

Όλες αυτές οι ενέργειές μας, τρόμαξαν στην κυριολεξία τα τσιράκια του Κεφάλαιου στο πλοίο. Το ότι κατάφεραν να χτυπήσουν το κίνημά μας στο καράβι, οφείλεται πέρα από τις δικές μας αδυναμίες στις καλές υπηρεσίες που πρόσφερε το Ελληνικό προξενείο του Ρίo στο Κεφάλαιο και η Βραζιλιάνικη Χούντα. Μια ολόκληρη νύχτα τα επίλεκτα σώματα της Βραζιλιάνικης στρατιωτικής αστυνομίας (ή αντίστοιχη ΕΣΑ), σώματα του Ναυτικού και κομμάντος, χτυπούσαν το βαπόρι μας. Τώρα στην Ελλάδα μας ταλαιπωρούν. Το YEN -όργανο του εφοπλισμού- μας στήνει τη μια δίκη πίσω από την άλλη…[…]

Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν είναι ικανό να σβήσει από τη μνήμη το μήνυμα που στείλαμε στους ναυτεργάτες και στους εργάτες όλου του κόσμου:

Το βαπόρι είναι κοινωνική περιουσία των έργαζομένων.

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.

4-9-1976: Τα περισσότερα μέλη του πληρώματος που πήραμε μέρος στην κατάληψη του πλοίου ναυτολογηθήκαμε στον Πειραιά. Το πλοίο βρισκόταν σ’ ένα ντόκο επισκευών στη Δραπετσώνα. Η επισκευή του κράτησε περίπου δεκαπέντε μέρες κι όπως γίνεται συνήθως φροντίσανε μόνο ό,τι είχε να κάνει με την κίνησή του, δηλαδή αρκεί να δουλεύει η μηχανή του, για να κινείται. Για ό,τι είχε σχέση με τις ανέσεις και την ασφάλεια του πληρώματος, δεν έγινε τίποτα απολύτως. Το καπνιστήριο του πληρώματος και των αξιωματικών χάλια, ούτε μια καρέκλα όρθια, η τραπεζαρία του πληρώματος σε μαύρα χάλια, τα δάπεδα στις καμπίνες ερείπια. Για την ασφάλεια τα φώτα ανάγκης δεν άναβαν. Οι βάρκες ήταν σε άθλια κατάσταση, για τη μηχανοκίνηση ζητήσαμε ανταλλαχτικά και μας απάντησαν…ότι το εργοστάσιο έκλεισε. Τα φώτα πορείας – κλειδί για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας- δεν λειτουργούσαν, η αντλία πυρκαγιάς που βρίσκεται στο μηχάνημα πηδαλίου δεν δούλευε.

Και όμως, παρ’ όλες αυτές τις ελλείψεις το λιμεναρχείο έδωσε το O.K. και έτσι φύγαμε απ’ τον Πειραιά. Μετά από τρεις-τέσσερις μέρες ταξίδι φτάσαμε στην Ταραγκόνα της Ισπανίας. Στην Ταραγκόνα δεν μπήκε τίποτα φρέσκο στο βαπόρι. Ο καμαρώτος, τσιράκι των αφεντικών, προσπαθούσε να μας χορτάσει με χαμόγελα. Ταχτικά έστηνε αυτί και ό,τι άκουγε, έτρεχε και το έλεγε στον άλλο μπάσταρδο, τον καπετάνιο. Κάθε Σάββατο έπρεπε ν’ άλλάζει τα ρούχα, τις πετσέτες και τα σεντόνια. Πότε άλλαζε τα σεντόνια και ξεχνούσε τις πετσέτες, πότε το αντίθετο και πότε ξεχνούσε και τα δύο λόγω φόρτου εργασίας, όπως δικαιολογιόταν. Στην Ταραγκόνα, για να δικαιολογηθούν, καμαρώτος και καπετάνιος -ξέρανε το παραμύθι καλά- είπανε ότι δεν βρίσκανε τίποτα φρέσκο, γιατί ήτανε λέει περίοδος γιορτών (Χριστούγεννα- Πρωτοχρονιά) και όλα είχανε καταναλωθεί στην εσωτερική αγορά…ακόμα πολλά τρόφιμα έφευγαν για την Πορτογαλία, για να καλυφθούν οι ελλείψεις που δημιουργούσε ο επαναπατρισμός των χιλιάδων προσφύγων από τις πρώην πορτογαλικές αποικίες, ακόμα λίγο, έφταιγε και το γεγονός ότι η Ισπανία έκανε άνοιγμα προς τη δημοκρατία και έτσι ο νόμος και η τάξη κινδύνευαν και στην αγορά επικρατούσε αναρχία. Όλο αυτό αποτελεί την πολιτική σαλάτα των ελλήνων καμαρωτών και καπετάνιων. Ωστόσο πήρε από το βαπόρι τις 2000 πεσσέτες και διασκέδαζε κάθε μέρα με τα δικά μας χρήματα που του είχαμε αναθέσει, και μας αγόρασε μεταλλικά νερά, γιατί το νερό του βαποριού ήτανε αδύνατο να το πιει κανείς. Όσο για το κρέας που τρώγαμε πλησίαζε το λάστιχο και για να το κόψεις χρειαζόσουνα πριόνι.

Για να δικαιολογηθούν καπετάνιοι και καμαρώτοι, μπορείς ν’ άκούσεις στα βαπόρια τα πιο απίθανα, μπορούν να σου πουν καλοκαίρι στην Ισπανία ότι δεν έχει φρούτα, γιατί έπεσε χαλάζι και περονόσπορος, στη Γερμανία ότι δεν βρήκαν μπύρες ν’ αγοράσουν, στην Αργεντινή δεν βρήκαν φρέσκο κρέας κι ένα σωρό ψευτιές. Έτσι κι οι δικοί μας ξέρανε καλά τά παραμύθια τους.

Εδώ όμως αρχιζει και η δικιά μας αντίδραση, ενάντια σ’όλα τα στραβά. Ο ένας άρχισε να διαμαρτύρεται για το φαγητό, ο άλλος για την καθαριότητα στις καμπίνες, άλλος για το πόσιμο νερό, τη μια μέρα, και άλλος την άλλη μέρα για άλλα. Μαζί με όλα τα στραβά βρίσκουμε μια μέρα, σκουλήκια στο κακάο. Για όλ’ αυτά ο καμαρώτος βρίσκει τη δικαιολογία, ότι για το φαγητό φταίει ο μάγειρας. Πώς ήταν δυνατόν ο έρημος, το κατεψυγμένο κρέας να το κάνει φρέσκο. Η Ισπανία ξαφνικά έχει κακά νερά, και μπορεί να ‘χει, αλλά σίγουρα δεν έχει σκουριές. Οι δεξαμενές του πλοίου δεν είχανε περάσει ούτε μια φορά από επιθεώρηση στο διάστημα των τριών χρόνων που το είχανε αγοράσει οι δικοί μας από τους Σκανδιναβούς.

Στην Ισπανία μείναμε 4-5 μέρες και φορτώσαμε τσιμέντα για τη Νιγηρία. Μέρα με τη μέρα άρχιζαν να ξεχωρίζουν ή ήρα από το στάρι, δεν άργησε να έμφανιστεί η σπείρα των χαφιέδων του καπετάνιου, ο γραμματικός, ο Α’ μηχανικός και ο καμαρώτος. Από την άλλη πλευρά άρχισε το πλησίασμα των δυσαρεστημένων. Σιγά – σιγά έννιωθε περισσότερη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Η σπείρα των χαφιέδων προσπαθούσε συνέχεια με τις γνωστές μεθόδους να μας σπάσει, δηλαδή άρχισαν να κατηγορούν στον έναν τον άλλο,για να πετύχουν να βάλουν τους μισούς να ρουφιανεύουν τους άλλους μισούς.

(Σημ. του «Πεζοδρομίου»: Το κείμενο σταματά απότομα. Τα υπόλοιπα χειρόγραφα έχουν χαθεί)…[…]

Ντοκουμέντο δεύτερο

Αποσπάσματα από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΣΤΑΣΙΑΣΤΩΝ

Κρατητηρια της Policia Maritima του Ρίο Ιανεριο

16.1.77: «Αφιξη στό Rio De Janeiro. […]

31.1.77 ώρα 17.20: Ο καπετάνιος με συνοδεία δύο αστυνομικούς με πολιτικά και ο ατζέντης ειδοποιεί το Β’ μηχανικό σε 5’λεπτά να εγκαταλείψει το πλοίο. Το υπόλοιπο πλήρωμα συμπαρίσταται στο Β’ μηχανικό.

17.30: Ένοπλοι αστυνομικοί έξω από το πλοίο.

17.32: Σηκώσαμε τη σκάλα.

18.00: Βάλαμε την ελληνική σημαία και πανώ «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και «ESTAMOS EM GREVE».

20.00: Βάλαμε το πανώ «M/V 0ΥΡΙΝΧΕ ΜΑΙΝΧ0Φ».

21.00: Ήρθε ο πρόξενος συζητήσαμε και έφυγε στις 01.30 της 1.2.77.

1.2.77 ώρα 02.20: Πυροσβεστική πλησίασε το βαπόρι και ισχυρές δυνάμεις κομάντος. 02.30: Επίθεση των κομάντος.

02.32: Κράτηση των ηλεκτρομηχανών. Από 02.30 έως 06.30 είχαμε συλληφθεί όλοι και μας έβαλαν σε κλούβες στο πόρτ-μπαγκάζ.

07.00: Κρατούμενοι στα κεντρικά κρατητήρια της Federal Police. Κρατητήρια 3X3 με τουαλέτα στη μια γωνία και ντουζ.

7.2.77: Απόγευμα μας πήραν πάλι φωτογραφίες για να βγάλουν διαβατήρια. Το βράδυ δεν φάγαμε αρχίζοντας απεργία πείνας.

10.2.77: Διακοπή της απεργίας πείνας, άφου ο πρόξενος μας υποσχέθηκε ότι το Σάββατο φεύγουμε γιαα Ελλάδα.

11.2.77: Γράφει ο Β’μηχανικός Παναγιώτης Λιβερέτος: «Σήμερα στα κρατητήρια της Federal Police στην Piazza Qinze είμαστε μόνο έννέα άτομα, λείπουν οι Χαροκόπος Αντώνης, Μήτρου Φώτης, Βενετσάνος Γιώργος και Λύκος Γιώργος. Ρωτάμε συνέχεια τι γίνονται, μας απαντάνε ότι βρίσκονται στα κρατητήρια της Ναυτικής αστυνομίας. Δεν είμαστε καθόλου ήσυχοι γιατί δεν πιστεύουμε καθόλου στους φασίστες. Ξέρουμε ότι άλλα λένε, άλλα έννοουν, άλλα κάνουν. Για παράδειγμα χθες ο πρόξενος που μας επισκέφτηκε ισχυρίστηκε ότι έξω από το βαπόρι είχαμε πανώ με τό όνομα του Φιντέλ Κάστρο, ενώ δεν είδε άστυνομικούς οπλισμένους έξω από το βαπόρι. Αυτό το τελευταίο, πώς είχαμε δηλαδή πανώ με το όνομα του Φιντέλ Κάστρο μας κάνουν να πιστεύουμε πως κάποια δίκη μας στήνουν εδώ κάτω. Κάνουμε διάφορες υποθέσεις. Μερικοί πιστεύουμε ότι το Σάββατο μας στήνουν δίκη, και το ότι μας είπανε ότι φεύγουμε για την Ελλάδα το είπαν για να φάμε και να πάμε στη δίκη. Συζητάμε τι στάση θα κρατήσουμε στο δικαστήριο, λέγονται διάφορες γνώμες,αλλά καταλήγουμε ότι το πιο αξιοπρεπές είναι να μη μιλήσουμε καθόλου μιας και ό,τι και να πούμε η ποινή θα είναι προκαθορισμένη. Μετά σκεφτόμαστε, σε τι είδους φυλακές θα μας πάνε. Στην είσοδο του λιμανιού είναι ένα νησάκι όπου βρίσκονται οι φυλακές. Ακόμα στο λιμάνι αριστερά από την Πιάτσα Μάκκα, εκεί που ήτανε το βαπόρι μας, είναι ο ναύσταθμος, και σε ένα υψωματάκι του ναύσταθμου είναι και ‘κει φυλακές. Πάντως οι περισσότεροι από μας πιστεύουν ότι θα μας πάνε στο νησάκι. Εκεί πρέπει να είναι οι φυλακές για τους πολιτικούς κρατούμενους. Στή συνέχεια σκεφτόμαστε όλοι μας και πως θα αποδράσουμε. Λέμε πώς αν αύριο δεν φύγουμε, σημαίνει ότι θα μας δικάσουν. Καταστρώνω το δικό μου σχέδιο απόδρασης…[…]

Ευτυχώς τους επιτράπηκε να γυρίσουν πίσω όπου η δίκη τους θα γινόταν σε ελληνικό έδαφος. Όμως, στα δικαστήρια στήθηκε άλλη μία υπόθεση από την αντίπαλη πλευρά δια μέσου του «μαρξιστή δικηγόρου Παναγιώτη Βρεττού» (όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και το πεζοδρόμιο) όπου εκπρωσοπούσε την πλοιοκτήτρια εταιρεία