Αγία Θέκλη

Η Αγία Θέκλη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Παλικής, του δήμου Κεφαλονιάς, της περιφερειακής ενότητας νομού Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων. Στην ομώνυμη κοινότητα υπάγονται και οι οικισμοί Καλάτα, Βιλλατώρια και Βόβυκες

Γεωγραφία
Η Αγία Θέκλη είναι χωριό της Δ. Κεφαλονιάς, στην χερσόνησο της Παλικής, στην επαρχιακή οδό που οδηγεί στον όρμο της Ορθολιθιάς. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 14,521 χμ² και μέσο σταθμικό υψόμετρο 238 (240 ο οικισμός). Απέχει περίπου 35 χλμ. ΒΔ. του Αργοστολίου.

Πληθυσμικά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού της Αγίας Θέκλης έχει ως εξής: κάτοικοι 230 (1961), 30/422 (κ.) (1971), 281 (κ.) (1991), 312/417 (κ.) (2001), 211/235 (κ.) (2011) (κ = κοινότητα).

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός είναι επίσημα καταγεγραμμένος από το 1866.
Με το ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 προσαρτήθηκε στο δήμο Ανωγητών
Με το ΦΕΚ 55Α - 23/12/1869 αποσπάστηκε από το δήμο Ανωγητών και προσαρτήθηκε στο δήμο Ληξουρίου
Με το ΦΕΚ 54Α - 31/10/1873 αποσπάστηκε από το δήμο Ληξουρίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανωγητών
Με το ΦΕΚ 177Α - 28/11/1897 αποσπάστηκε από το δήμο Ανωγητών και προσαρτήθηκε στο δήμο Παλλέων
Με το ΦΕΚ 190Α - 11/08/1906 αποσπάστηκε από το δήμο Παλλέων και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανωγητών
Με το ΦΕΚ 248Α - 18/08/1912 αποσπάστηκε από το δήμο Ανωγητών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Θέκλης
Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Θέκλης και προσαρτήθηκε στο δήμο Παλικής
Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από το δήμο Παλικής και προσαρτήθηκε στο δήμο Κεφαλονιάς
Ιστορικά στοιχεία
Οι πρώτοι κάτοικοι του οικισμού προέρχονταν από την οικογένεια των Λοβέρδων οι οποίοι ήρθαν από το Βυζάντιο. Από την οικογένεια των Λοβέρδων δημιουργήθηκε η οικογένεια των Λιβιεράτων και από αυτήν, άλλες δώδεκα. Στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής στο χωριό υπήρξε αρχηγείο του ΕΑΜ και έγιναν πολλές εκτελέσεις. Υπάρχει ανδριάντας με τα ονόματα των εκτελεσθέντων στο προαύλιο χώρο του Αγίου Νικολάου. To γυμνάσιο της Αγίας Θέκλης λειτουργεί από το 1892 και η πρώτη ονομασία του ήταν Ραλλάτειος Σχολή, κατόπιν ελληνικό σχολείο και μετέπειτα αστικό σχολείο. Το χωριό, όπως και όλη η χερσόνησος της Παλικής, έπαθε πολύ σοβαρές ζημιές από τους σεισμούς του 2014.

Αξιοθέατα
Η σπηλιά του Γέρακα στην είσοδο του χωριού
Η περίφημη παραλία των Πετανών 3 χλμ. βόρεια, στον όρμο της Ορθολιθιάς...

Φιλαρμονική Σχολή Πάλλης

H Φιλαρμονική Σχολή Πάλλης. Ιδρύθηκε το 1836 από το Ληξουριώτη μουσουργό και δάσκαλο Πέτρο Σκαρλάτο και άλλους φιλόμουσους της εποχής. Αποτελεί μια από τις αρχαιότερες Φιλαρμονικές στην Ελλάδα και μια από τις δημιουργικές συνιστώσες του Επτανησιακού Μουσικού Πολιτισμού. Ηταν και είναι συνεχώς παρούσα σε όλες τις ιστορικές και κοινωνικές στιγμές της πόλης, την ψυχαγωγεί και την εκπροσωπεί εντός και εκτός Κεφαλονιάς.

Η Φιλαρμονική Σχολή Πάλλης αποτελεί Σωματείο που εδρεύει και δραστηριοποιείται στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς. Σκοπός του σωματείου, όπως ορίζεται από τα Καταστατικά του (1904 και 1972) είναι «η δωρεάν διδασκαλία και εκπαίδευσις των νέων αμφοτέρων των φύλων εκ της Επαρχίας Πάλλης καταγομένων φωνητικής και οργανικής μουσικής, η συντήρησις μουσικού σώματος, η διατήρησις της μουσικής παραδόσεως εν Ληξουρίω και εν τη Επαρχία Πάλλης γενικότερον, η προαγωγή της μουσικής εν Ληξουρίω ….».

Κατά τη βιβλιογραφία και τις αρχικές πληροφορίες προσδιορίζεται η ίδρυση της Σχολής μεταξύ των ετών 1834 – 1839. Πρόκειται δηλαδή, πιθανότατα, για την αρχαιότερη Φιλαρμονική στην Ελλάδα. Με την ίδρυση, τότε, της Φιλαρμονικής του το Ληξούρι πρωτεύει στο «πολιτιστικό κίνημα» κατά το οποίο, εντός μιας πεντηκονταετίας περίπου, ιδρύθηκαν στα Επτάνησα Φιλαρμονικές Σχολές, με στόχο την πολιτιστική ανάπτυξη αλλά και την Εθνική συνειδητοποίηση των κατοίκων τους, κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας. Η ίδρυση των Φιλαρμονικών αυτών, δεν αφορά απλώς τη διατήρηση και «οργάνωση» μιας υπάρχουσας παράδοσης, αλλά πρόκειται για το γενεσιουργό παράγοντα μιας σημαντικότατης συνιστώσας του Ελληνικού Πολιτισμού: της έντεχνης μουσικής έκφρασης μέσα από οργανικά σύνολα, την οποία αρχικά δι’ αυτών ακριβώς των Φιλαρμονικών και αργότερα μέσα από Συμφωνικές Ορχήστρες υπηρέτησαν μεγάλοι Κεφαλλονίτες μουσουργοί (Λαυράγκας, Τζανής – Μεταξάς, Τ. Δελλαπόρτας κ.α.).

Στο Αρχείο του ιστορικού Ηλία Τσιτσέλη σώζεται αντίγραφο του πρώτου «Καταστατικού» της Σχολής το οποίο εντόπισε και δημοσίευσε ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Γεώργιος Μοσχόπουλος σε ανακοίνωσή του στο Συνέδριο Ιστορίας της Επτανησιακής Μουσικής με τίτλο «Συμβολή στην Ιστορία της Επτανησιακής Μουσικής», που διεξήχθη στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι το 1995. Στο Καταστατικό αυτό, που χρονολογείται από το έτος 1839, υπογραμμίζονται οι δημοκρατικές διαδικασίες της ομάδας που ίδρυσε τη Σχολή, της οποίας δραστήριο μέλος ήταν ο δεκαεξαετής Πέτρος Ιακώβου Σκαρλάτος. Επιπλέον, ορίζεται σαφώς ότι οι μετέχοντες στην κίνηση αυτή νέοι του Ληξουρίου συνέρχονται σε σώμα προκειμένου να διδαχθούν την Τέχνη της Μουσικής και προς το σκοπό αυτό αποφασίζουν την δι’ εξόδων τους πρόσληψη διδασκάλου και καταστρώνουν κανονισμό για την εκπαίδευσή τους. Πρόκειται δηλαδή για την πρώτη στον Ελληνικό χώρο οργάνωση Σχολής με σκοπό την παροχή μουσικής παιδείας, για το πρώτο σωματείο με κύριο σκοπό τη μουσική λαϊκή επιμόρφωση.

Ο μουσικολόγος Γεώργιος Ραυτόπουλος σε τόμο που αφιερώνει στον Πέτρο Ι. Σκαρλάτο, ιδρυτή της Σχολής και διακεκριμένο μουσουργό, παρουσιάζει φωτογραφίες του θυρεού της Φιλαρμονικής, όπου αναγράφεται ως ημερομηνία ίδρυσης το 1834. Ο ιστορικός της Κεφαλλονιάς Ηλίας Α. Τσιτσέλης, που χρημάτισε Πρόεδρος της Φιλαρμονικής, αναφέρει στα Σύμμικτά του (τ. Α’), βιογραφώντας τον Πέτρο Σκαρλάτο, ως χρονολογία ιδρύσεως το 1837. Ο Κεφαλλονίτης σατυρικός και ιστοριοδίφης Χρήστος Βουνάς αναφέρει ως χρονολογία ίδρυσης το 1837 ή το 1836. Ενώπιον της διακύμανσης αυτών των χρονολογιών υποθέτουμε ότι η ίδρυση της Σχολής προετοιμάζεται ενωρίτερα ακόμη και από την κρατούσα χρονολογία (1836) και ότι λειτουργούσε άτυπα.

Ιδιαιτέρως διακεκριμένη στιγμή στη λειτουργία της Σχολής αναφέρεται από τον Τσιτσέλη η διάλυση της Μπάντας το 1839 υπό την πίεση της Βρετανικής Προστασίας «διότι οι μαθηταί ηρνήθησαν να παιανίσουν τον Αγγλικόν Υμνον, καθ' α διέταξεν η Αρχή». Το 1855 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Σχολής, ως "Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου", ο Πέτρος Σκαρλάτος έως το 1863.

Πρώτοι αρχιμουσικοί της Σχολής αναφέρονατι οι Livieri, και G. Cricca και στη συνέχεια οι Titoni, Σπ. Μπίτσης, C. Carradori, Βalassone κ.ά. Νέα φάση αναζωογόνησης διέρχεται η Φιλαρμονική το 1896, όταν, όπως σημειώνει ο Γεώργιος Ραυτόπουλος, μετονομάζεται σε «Φιλαρμονική Σχολή Πάλλης» με Αντιπρόεδρο το Ληξουριώτη συνθέτη Τζώρτζη Δελλαπόρτα. Άλλοι Αρχιμουσικοί που πέρασαν από τη διεύθυνση της Σχολής αναφέρονται οι: Ουμβέρτος Πέρκολα , Αναστάσιος Ρομποτής, Μάρκος Τσερούτης, Σπύρος Ζερβός-Κουτσουμπής, Διονύσιος Ευαγγελάτος, Λεωνίδας Δαπέργολας, Νικόλαος Τσιλίφης, Χρήστος Τσέκος, Ανδρόνικος Κουρούκλης, Διονύσιος Θεοδωράτος κ.α.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα ως σήμερα, συνεχώς και αδιαλείπτως, η Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου και αργότερα «Πάλλης», διανύει τροχιά σχεδόν δυο αιώνων. Στην πορεία αυτή θεμελιώνεται σε στέρεες βάσεις και ασκεί στην πόλη του Ληξουρίου το λειτούργημα της δωρεάν μουσικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Καμία αντίξοος εποχή ή συνθήκη δεν στάθηκε ικανή να αναστείλει την εκπαιδευτική αυτή δραστηριότητά της. Ούτε οι πόλεμοι που συντάραξαν όλη την Ευρώπη στη διάρκεια του 20ού αιώνα, ούτε η διχαστική λαίλαπα του εμφυλίου πολέμου. Χαρακτηριστική δε είναι η αντίδραση της Φιλαρμονικής κατά τους μεγάλους σεισμούς του 1953, οι οποίοι κατέστησαν τα νησιά σωρό ερειπίων. Ανασύροντας από τα ερείπια όργανα και στολές, η Φιλαρμονική συνεχίζει στο ερειπωμένο και τρομοκρατημένο Ληξούρι να ίσταται μόνη αυτή λειτουργώντας σε ένα από τα λίγα διασωθέντα κτήρια, το κατάστημα του Γηροκομείου Ληξουρίου.

Στις αναγνωρίσεις του πνευματικού κόσμου της Ελλάδας προς τη Φιλαρμονική, πρωτεύουσα θέση κατέχει η βράβευσή της από την Ακαδημία Αθηνών κατά την πανηγυρική της συνεδρία της 30 – 12 – 1982 «… ότι επί μακρά έτη τη λαμπρά των Ιονίων Νήσων παραδόσει επομένη, ευδοκίμως την μουσικήν παιδείαν θεραπεύει…»

ΣΚΗΝΙΑΣ

Κοινότητα Σκηνιά. Αποτελείται από δύο πανέμορφα χωριά:τον Σκηνιά και τα Βλιχάτα.
Στις θέσεις Βαθύκαμπος και Βουνί υπάρχουν απομεινάρια τάφων της Μυκηναϊκής περιόδου και χώρου λίθινης εποχής μέχρι κυκλώπεια τείχη. Στη θέση Βουνί εξορύγνυται,εδώ και 500 χρόνια(1992)) περίπου,αρίστης ποιότητας οικοδομικό υλικό,η φημισμένη μαλτεζόπλακα. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται άγριο φαράγγι,έργο φυσικής διάβρωσης εκατομμυρίων χρόνων που εντυπωσιάζει με το βάθος του και την αιώνια βλάστηση

τοιχογραφία Μαρίνας στο ΤΕΙ Ληξουριου(Ιονίων Νήσων)

ο Ληξουριωτης αναρχικος,σατιρικος ποιητης Μικέλης Άβλιχος

ο Ληξουριωτης αναρχικος,σατιρικος ποιητης Μικέλης Άβλιχος
Μικέλης Άβλιχος(Ληξούρι-Κεφαλονιάς)

Γέννηση 18 Μαρτίου 1844

Τόπος γέννησης Ληξούρι

Θάνατος 28 Νοεμβρίου 1917

Τόπος θανάτου Ληξούρι

Επάγγελμα/ιδιότητες συγγραφέας και ποιητής



ο ληξουριωτης αναρχικος,σατιρικος ποιητης Ο Μικέλης (Μιχαήλ) Γ. Άβλιχος ήταν σατιρικός ποιητής. Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στις 18 Μαρτίου 1844 από εύπορους γονείς, τον Γεώργιο Άβλιχο του Θεοδώρου (1807-28/11/1897) και την Ειρήνη Κουρούκλη του Σπυρίδωνος (1820-17/1/1845). Σπούδασε στο εκεί Πετρίτσειο Γυμνάσιο και μετά στην Ελβετία στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης, όπου και ήλθε σε επαφή με τον αναρχισμό και τις ιδέες του Μιχαήλ Μπακούνιν. Έζησε κάποια χρόνια στο Παρίσι, την Ζυρίχη και την Βενετία. Όταν το 1872 επέστρεψε στην πατρίδα του, συνέχισε και συμπλήρωσε την ποίηση του συμπατριώτη του Ανδρέα Λασκαράτου, εστιάζοντας την λεπτή ειρωνεία του στον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας, της θρησκοληψίας, της πλουτοκρατίας και του πολέμου.

Για ένα μικρό διάστημα συνεργάστηκε λογοτεχνικά με τους Παναγιώτη Πανά και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, υπήρξε ωστόσο πολύ φειδωλός στις δημοσιεύσεις και γι’ αυτό το σύνολο της δημοσιευμένης ποιητικής του παραγωγής (κυρίως σονέτα) δεν ξεπερνά τις 100 σελίδες. Κατά την περίοδο 1912–1913 πάντως, έκανε τις τακτικότερες δημοσιεύσεις του στο περιοδικό Ζιζάνιο.

Παρά την ευψυχία και την ισχυρή του προσωπικότητα, ο Άβλιχος δεν κατόρθωσε να επηρεάσει αποτελεσματικά την επτανησιακή διανόηση της εποχής του, και ενώ, όπως γράφει ο Γιάννης Κορδάτος, στην Αθήνα η ποίησή του εκτιμήθηκε πολύ, η ασφυκτικά ελεγχόμενη από τους πλούσιους και τους παπάδες τοπική κοινωνία τον οδήγησε γρήγορα στην απομόνωση. Πέθανε στο Ληξούρι στις 28 Νοεμβρίου 1917 και τάφηκε εκεί. Έμεινε μέχρι το θάνατό του συνεπής στις αθεϊστικές και αναρχικές θέσεις του και αποχαιρέτησε τους φίλους του με τα εξής τελευταία του λόγια: «Μην θρηνείτε, γιατί ο Μικέλης πάει στην ζωή».

ηταν αναρχικος,σατιρικος ποιητης. γεννηθηκε στο ληξουρι-κεφαλονιας στις 18 μαρτιου 1844. σπουδασε στο πετριτσειο γυμνασιο ληξουριου και μετα στην ελβετια στο πανεπιστημιο της βερνης. πεθανε στο ληξουρι στις 28 νοεμβριου 1917 και ταφηκε εκει. αποχαιρετησε τους φιλους του με τα εξης τελευταια του λογια:μην θρηνειτε,γιατι ο μικελης παει στην ζωη.



ο Mικέλης Άβλιχος Πίστευε στην κοινωνική δύναμη της ποίησης και ειδικά της σάτιρας. Ήταν ακέραιος άνθρωπος, με σπάνια συνείδηση, εριστικός και αρκετά μετριόφρονας.

Η ποίηση του ακολουθεί την επτανησιακή παράδοση (όπου μάλιστα είναι και ο τελευταίος αυτής).

Ο λόγος του ήταν επαναστατικός και αντίθετος με το κοινωνικό καθεστώς και τις κυρίαρχες αξίες της εποχής του.

Χαρακτηρίζεται αθεϊστής, θεωρητικά αναρχικός και ριζοσπάστης. Μέσω των ποιημάτων του, ο Άβλιχος επιγραμματοποιεί κάθε υπόθεση κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου προσδίδοντας άλλοτε σαρκαστικό, άλλοτε ειρωνικό άλλοτε σατιρικό – και όχι μόνο – χαρακτήρα. Είναι εναντίον του πολέμου και του πατριωτισμού σε μια εποχή που οι  εθνοτικοί πόλεμοι στα Βαλκάνια διαδέχονται ο ένας τον άλλο.

Αν και ταξίδευε αρκετά παρέμεινε ο τύπος παραστατικού ανθρώπου που επιθυμεί να ζήσει και να πεθάνει στον τόπο που γεννήθηκε. Είχε ελάχιστους φίλους και στο τέλος πέθανε παραγνωρισμένος

Ποιηματα του Ληξουριωτη αναρχικου,σατιρικου ποιητη Μικελη Αβλιχου

Ποιηματα του Ληξουριωτη αναρχικου,σατιρικου ποιητη Μικελη Αβλιχου
1).:ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1911

Στη φάτνη των χτηνών Χριστός γεννάται

δίχως της Επιστήμης συντρομή

η θεία φύσις κάνει για γραμμή

κι ‘ οδράκος , σαν αρνί , Θεός κοιμάται .

Αύριον , άντρας , σαν ληστής κρεμάται

-νέα του κόσμου θέλει οικοδομή ,

σταυρό του δίνει ο νόμος πληρωμή-

πλην άγιο φως στον τάφο του πλανάται .

Διάκοι του Βάαλ , δεν είναι δικός σας

αυτός της φάτνης ο φτωχός Χριστός

που εκήρυξε για νόμο του τη χάρη .

Εσάς , τιμή σας μόνη το στιχάρι .

Πομπές , θεοπομπές το ιδανικό σας ,

Κ’ είν ο Θεός σας , σαν και σας μιαρός .





2).:*ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΣΤΗΝ << ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ >>

Την Κόλαση με εικόνες να στολίση

εμπείκε στου Διαόλου το κεφάλι

και γύρισε τον κόσμο να ζητήση

πρόσωπα , που ν’ αρμόζη εκεί να βάλη .

Μα πουθενά δεν ηύρε να εχτιμήση

κακίας βάθος , που να κάνη ζάλη

σαν στην Κεφαλλωνιά και  ν’ αγαπήση

ψυχές σατανικές , φρικώδη κάλλη…

Κι αγγάρεψε κι εμέ , φτωχό ζωγράφο ,

που κάπου είχε δική μου δει δουλειά ,

για της Πινακοθήκης του τεχνίτη .

Γι’ αυτό με πίσσα και με θειάφι γράφω

κι η Μούσα μου στον άχαρο Μπελιά

με την κακή μου τύχη κλαίει και φρίττει .







3).:Ο ΜΟΧΘΗΡΟΣ ΨΕΥΤΟΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ

Το πρόσωπό του εκείνο το γιωμένο ,

που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά ,

το γέλιο το κρυφό και λυσσιασμένο ,

που η δυστυχία των άλλων του γεννά ,

το φθονερό του μάτι το σβυσμένο ,

που δείχνει βουλιμία για συμφορά ,

μας εξηγούν γιατ’ είναι διψασμένο

το αχείλι του και πόλεμο ζητά

Ζητάει να ιδή στα μαύρα φορεμένους

πατέρες και μανάδες που μισεί

να τους ιδή στα δάκρυα τους πνιγμένους ,

θάναι δροσιά στην έρμη του ψυχή .

Για τούτο υπέρ πατρίδος σκούζει-κράζει ,

όρνιο που για κουφάρια αναστενάζει .



4).:Εις Δικαστάς

Ω σεις, που θέσιν έχετε υψηλή,

που κρίνετε του κόσμου τ’ αδικήματα,

που νεύετε κι ανοίγει η φυλακή

ελεύθεροι να κάνετε ατοπήματα,

που τη ζωή το χέρι σας κρατεί

κάθε πολίτη την τιμή, τα χτήματα,

ακούσετε της Μούσας τη φωνή

που δε φοβάται φυλακή, προστίματα:

Το ζύγι της η Θέμις δε σας δίνει,

σαν άχυρο το δίκιο να ζυγίζετε

για να ‘χετε καιρό για το σεργιάνι.

Κι αν δε διψάτε για δικαιοσύνη

την πλάστιγγα κάνετε τηγάνι,

που μέσα εκεί τον κόσμο να τηγανίζετε.



5).:Είναι εναντίον του πολέμου και του πατριωτισμού σε μια εποχή που οι  εθνοτικοί πόλεμοι στα Βαλκάνια διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Χαρακτηριστική στιγμή της απέχθειας του για τον πόλεμο που του προξενούσε υπέρτατη πίκρα, είναι και το παρακάτω περιστατικό: Το βράδυ της κήρυξης του Βαλκανικού πολέμου το 1912 διαβάστηκε στη Μητρόπολη του Ληξουριού η ευχή της Ιεράς Συνόδου κατά των εχθρών της Ελλάδος. Ο Άβλιχος, έγραψε το παρακάτω ποίημα:



Η πρώτη παράκληση το βράδυ με την κήρυξη του πολέμου μας 1912



Η δέ δύναμις της αμαρτίας ο Νόμος.

(Παύλος προς Κορινθίους Α’ 15-56)



Φωτοπεριχυμένη η εκκλησιά,

μέσα με φόβο του θεού γυρεύουνε.

– Νίκας κατά βαρβάρων να μας δώσει.

Κι απ’ όξου κάτι βρώμικα σκυλιά

Σκουρδουμπελοκοπώντας σκαρδακεύουνε

χωρίς Πατρίδα και Θεό και Γνώση!

-Πέστε μου τώρα άνθρωποι λογικοί,

μέσα ή απ’ όξου είναι η λογική;

-Και ενώ από μέσα αντηχάει το Αμήν

των σκύλων είναι το Ειρήνη Υμίν;

Κι από την αναρχία έχετε τρόμο,

Μη μοιάσουμε τα ζώα χωρίς το νόμο;



Απ’ όλες τσι εφευρέσες του νού

εκείνη για τη μέλλουσα ζωή

να σε φυτεύουνε κουκί στη γή

κουκί να ξεφυτρώνεις τ’ ουρανού

και τέχνες κι επιστήμες βάνει κάτου

με τη γεωπονία του θανάτου



6).:Τα αποφθέγματα του Άβλιχου πολύ διδακτικά και ειρωνικά δείχνουν το φιλοσοφικό πνεύμα του ποιητή. Αναφέρω μερικά απ’ αυτά:



Για την Ελλάδα έλεγε:

«Η Ελλάς είνε τόπος λίγο απ’ όλα, λίγη απωλεία, και όταν χάνεται λίγος ενθουσιασμός, ο οποίος είνε πυρ και τίποτε δεν ζεσταίνει, χλιαρότης».



Άλλο για τη γνώσι:

«Είνε η γνώσι κύκλος που όσο αξένει τα όρια της αγνοίας μας πλαταίνει».



Για την ανοησία έλεγε:

«Αν εν αρχή ήτον ο νους πόθεν ήλθεν η ανοησία; Αν η ανοησία ήτον εν αρχή πόθεν ο νούς; λοιπόν, και τα δύο εν αρχή και ο νους επήρε την ανοησίαν διά γυναίκα. Εξ αυτών ο κόσμος. Άλλος μοιάζει του πατέρα και άλλο της μάννας».



Για την αναρχία:

«Προς απάντησιν εις τον λόγον σας κυρία Μαίρη ότι δεν είμαι αναρχικός, αλλ’ αριστοκράτης, σας λέγω ότι εν μέρει και το βεβαιώ, εν μέρει και το αρνούμαι, διότι η αναρχία είνε άκρατος αριστοκρατία».



Για τους νεόπλουτους αμορφώτους έλεγε:

«Οι νεόπλουτοι και οι απαίδευτοι είνε γεμάτοι οίησιν και νομίζουν, ότι, διότι έκαμον χρήματα περί πάντων μπορούν να ομιλούν και οι μη πλουτήσαντες και οι δαπανήσαντες τα δικά των είναι υποδεέστεροι αυτών. Αλλ’ εις απάντισιν… Αλλ’ ενώ εσύ έκαμνες χρήματα εγώ εταμίευα γνώσεις. Είνε πολύ φυσικόν τα ταμείον σου να έχη παράδες και το ιδικόν μου ιδέας».



Ο Άβλιχος επί επτά χρόνια εδιάβαζε το Ευαγγέλιο, αν και ήταν άπιστος, και έλεγε ότι ακόμα δεν το είχε καταλάβει, τόσο βαθειά ήταν γραμμένο. Επίσης για το ευαγγέλιο έλεγε ότι όλες οι Ινδικές, Ελληνικές και Ρωμαϊκές φιλολογίες μπροστά στο Ευαγγέλιο είνε μηδέν και με μία τρίχα του Χριστού δεν αναλογεί όλος ο κόσμος.





7).:Διηγούνται γι’ αυτόν πολλά και ωραία ανέκδοτα. Θα σας αναφέρω μερικά απ’ αυτά όπως μου τα έδωσε ο φίλος του ποιητή «Μικέλης του Μικελάκη» και που τα πήρα από το άγραφο βιβλίο, της μνήμης του.



Κάποτε ο Άβλιχος ήταν ακουσίως ένορκος του κακουργιοδικείου Αργοστολίου. Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου επέπληξε τους κατηγορουμένους με γλώσσα πολύ τσουχτερή. Ο Άβλιχος αγανάκτησε, σηκώθηκε από τη θέσι του και απαντά στο Πρόεδρο.

«κ. Πρόεδρε, να προσέχετε! διότι η θέσις των κατηγορουμένων είνε ανωτέρα της ιδικής σας, επειδή εις την θέσιν εκείνην εκάθησε ο Σωκράτης και ο Χριστός, εις δε την ιδικήν σας ο Άννας και ο Καϊάφας. Και εάν ο μύλος δεν έχει αλέσματα, δεν δουλεύει».

Στην ώρα δε της αποφάσεως είπε στους ενόρκους.

«Ορίστε κ. ένορκοι ορίστε, οι κλέφτες να κρίνουμε τους κλεμμένους».



Στο δικαστήριο κάποτε ρωτήθηκε ο Άβλιχος από το συνήγορο των κατηγορουμένων, (που είχαν κλέψει του ποιητή κάτι βιβλία και που τους κατήγγειλε ο εισαγγελεύς), ποία θρησκεία πρεσβεύει.

«Ουδεμίαν», απαντά ο Άβλιχος, θρησκείαν πρεσβεύω, αλλ’ εν τοσούτω είμαι χριστιανός, διότι αι θρησκείαι είνε δεσμός της ανθρωπότητος, ενώ ο χριστιανισμός είναι εναγκαλισμός της ανθρωπότητος».



Κάποια φορά τον είχαν διορίσει στ’ Αργοστόλι μέλος Επιτροπής για να μοιράση χρήματα σε φτωχούς. Ο Άβλιχος δεν ήθελε να είνε μέλος σε επιτροπές. Υπεχρεώθηκε λοιπόν να πάη να υποβάλη τη παραίτησί του στο Πρόεδρο της Επιτροπής, που ήταν ο αρχιεπίσκοπος Κεφαλλωνίας Γεράσιμος Δόριζας, φιλόσοφος, με ιδέες πολύ φιλελεύθερες. Ο Άβλιχος όρθιος μπροστά στον αρχιεπίσκοπο υποβάλλει τη παραίτησί του.

– Καθήσατε κ. Άβλιχε, του λέει ο αρχιεπίσκοπος.

– Τι θέλει ένας λύκος εν μέσω των προβάτων, τι θέλω ’γω δω μέσα ένας αναρχικός άνθρωπος;

– Και νομίζετε κ. Άβλιχε πω, αυτός ο θρόνος απέχει πολύ από την αναρχία;

– Ε τότε να καθήσω.

Και αφού συνεζήτησαν πολύ ώρα οι δύο άνδρες, λέει ο ποιητής!

– Δεν είσαι δεσπότης.

– Αλλά τότε τι είμαι Μιχαλάκη;

– Είσαι δεσμώτης.

– Το εμάντευσες.





Κάποτε ρωτήθηκε από το Πασαγιάννη, απεσταλμένο της Ακροπόλεως, να δη τον ποιητή στο Ληξούρι, πόσοι μένουν στο σπίτι. Κι’ αυτός του απαντά.

«μένουμε εννέα ψυχές, επτά ψυχές η γάτα μου, μία η Φανή μου (εννοούσε το σκυλί που είχε και που αφιέρωσε γι’ αυτό το ποίημα «Στη Φανή μου») και μία ψυχή εγώ!



Μια μέρα με το φίλο του το Μικέλη πήγε στ’ Αργοστόλι, σε μια κηδεία φίλου του γιατρού. Ο κόσμος ήταν λίγος και σε ερώτησι μερικών στον Άβλιχο γιατί είνε λίγος κόσμος, ο ποιητής απαντά ότι γι’ αυτό κ’ εγώ θα του γράψω ένα επίγραμμα:

«Για το γιατρό που πέθανε

ολίγοι στη κηδεία

την έστειλε για υποδοχή

μπροστά τη πελατεία!»



Για ένα ταβερνιάρη που έγινε παπάς έλεγε:

«Με τι κανάτα δεν τον εσύφερνε να το πωλεί με το κουταλάκι τον συφέρνει!»



Όταν πρωταντίκρυσε αεροπλάνο είπε στους φίλους του:

«Για φαντασθήτε ο άνθρωπος τι έκανε, κατόρθωσε να γίνη πουλί και ψάρι. Ένα μόνον δεν κατόρθωσε να γίνη άνθρωπος!»



Κάποια μέρα έκανε πολλούς σεισμούς στη Κεφαλλωνιά. Μητρόπολις του Ληξουρίου είνε «ο Παντοκράτωρ» που σε κάθε σεισμό επάθενε βλάβες. Ο Άβλιχος έλεγε:

«Περίεργο πράγμα ο Παντοκράτορας να βαστάη όλο τον κόσμο και τον εαυτόν του να μη μπορεί να τον βαστάξη».



Ο Άβλιχος δεν πίστευε ότι υπάρχει και άλλη ζωή μετά θάνατο και όταν βρισκότανε στα τελευταία είπε στο Φραγκόπουλο, γιατρό στο Νοσοκομείο Αργοστολίου:

«Άλλο δεν μένει στον Άβλιχο παρά νους και συνείδησι».

«Το φως μου… το φως μου». Και πέθανε

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Η Παλλική πήρε την ονομασία της από τον Παλέα ή Πηλέα,έναν από τους τέσσερις γιούς του μυθικού βασιλιά Κέφαλου(Από τον Κέφαλο  πήρε την ονομασία της η Κεφαλονιά). θολωτοί και λαξευτοί τάφοι Μυκηναϊκής Περιόδου στην Κοντογεννάδα της Παλλικής